KM 22 t/m 32: I Believe I Can Fly

KM 22: Piet laat ik achter me en ik probeer m’n 5e gelletje te openen. Ik knijp daarbij iets te hard met m’n hand en het plakkerige spul spuit deels in m’n gezicht. Gelukkig heb ik m’n sleeves nog om om de boel een btje af te vegen, en niemand heeft het verder gezien … geloof ik. Pfiew. Ik constateer dat op de lange en brede Dorpsweg het deelnemersveld flink uit elkaar geslagen is. Een zee van ruimte ligt voor me en nu ik weer alleen loop wordt de muziek door mijn koptelefoon mijn belangrijkste supporter. Halverwege de Dorpsweg schrik ik nog wel even van een loper die face down op het asfalt ligt. Er staan 4 of 5 mensen om hem heen maar hij beweegt niet. Je ziet het, je blijft er naar kijken maar het gaat toch ook weer langs je heen. Tuurlijk hoop je dat je de volgende dag niet in de krant moet lezen dat er een deelnemer overleden is, maar je kunt er op dat moment verder toch niet veel aan doen. Verderop staat een bandje bij het kruispunt weer lekker te swingen en ik dans swingend voor ze langs. Klinkt misschien hard maar het schouwspel van daarnet ben ik dan inmiddels alweer vergeten … Ik volg de weg naar de Brielselaan and I believe I can fly …

KM 24: Het zonnetje schijnt heerlijk, ben alleen maar aan het inhalen en ik kijk gewoon uit naar het moment dat ik weer die brug over mag en op Noord ben om het af te maken. Maar zo ver is het nog niet … Eerst nog zo’n 3 km op zuid. Volkomen onverwachts zie ik ineens vlak voor metrohalte Maashaven m’n zus en m’n zwager op een hoger gelegen wegdek staan roepen en zwaaien. Leuk, leuk, leuk!!! Ik zeg dat het goed gaat en krijg direct weer extra energie. Red Bull voor m’n denkbeeldige vleugels …
We duiken onder de metrolijn door en enkele tientallen meters verder ben ik toch wederom verrast door het feit dat de Rotterdamse politie best wel over een paar mooie en tegelijk stoere blondines beschikt. ‘Ze’ zijn me al vaker opgevallen en, nou ja, je kan niet lopen op gelletjes en AA drink alleen hè ;-). Alles wat een glimlach teweeg brengt moet je meepakken als motivatie. En, bijna een jaar na de introductie, nog altijd complimenten voor de man/vrouw die dat nieuwe operationele uniform heeft ontworpen hoor. Het heeft even geduurd maar eindelijk, eindelijk hebben ze de uitstraling gekregen die bij hun vak hoort. Stoere politiebabes (en dudes).

KM 25: Tegen het einde van de Putselaan, vlak voor we de Laan op Zuid weer opdraaien voor het 25 km punt, zie ik rechts van de weg op een afstandje ineens ‘Afke’ op een rugnummer staan. Nou, de kans dat er veel deelnemers zijn met die voornaam is erg klein en wanneer ik naderbij kom zie ik ook dat het dé Afke is van ‘Ik Loop Hard’ en RMD. Afke had afgelopen week een dip en zag het niet zitten om hier te starten, maar daar liep ze, en ze liep op dat moment nog gewoon voor mij, dus dat was toch top?! Bikkel! Leuk om zo weer een bekende tegen te komen dus lekker even gekletst en een halve kilometer met elkaar opgelopen. Ze had last van haar knie en was niet helemaal happy, maar ze zou hem wel uitlopen … Geen twijfel, want ja, vriendlief stond bij het 37 km punt bij de andere ILH-supporters dus ze moest nog wel ff een stukkie 😉

KM 26: Even voorbij de drankpost ging ik er weer vandoor. Snel, snel, snel naar noord, mijn stuk, bijna thuis zijn we dan … In de binnenbocht aan de voet van de brug een bekend gezicht. Hey, de moeder van Kim! Ze herkent mij ook, ziet Kim ineens niet meer naast mij lopen en ik zie het vraagteken op haar voorhoofd verschijnen. In een reflex draai ik me nog naar haar toe, wijs naar achter en schreeuw tegelijk met een soort van verontschuldigend gebaar dat ze een kwartiertje achter me loopt…. Een kwartiertje … Ik had natuurlijk geen flauw idee waar Kim zich bevond maar op de een of andere manier wilde ik haar geruststellen dat ze d’r gewoon aan zou komen en dat ze zich niet ongerust hoefde te maken.
Nu zelf alleen nog even rustig de brug over en het leukste deel van het feest kan beginnen. Veel lopers vinden het al prima en wandelen gewoon die 750 meter naar noord toe. Aangekomen op noord begin ik voorzichtig aan gel nummero 6. Nu geen isotone gel meer van 60 ml, maar reguliere gel van 100 ml. Daar zal ik het laatste deel van de race qua energievoorziening mee moeten volbrengen.

KM 28: Bij de Blaak moeten we eerst nog even een lusje maken en via de tunnel onder de weg door. Ik verheugde me al op de klanken van de trommelaars die daar zouden staan. Waarom mensen zich druk maakten over de weg omhoog uit de tunnel geen idee. Gewoon kleinere stapjes nemen en door blijven gaan totdat je weer boven op de Blaak bent. Het is lekker druk op en langs de weg richting de kubuswoningen en plots hoor ik weer iemand mijn naam schreeuwen vanuit het publiek. Mijn hand zwaait automatisch omhoog voor een groet maar in de verte zie ik enkel een vrouw met een zonnebril waarvan ik niet 123 kan bepalen wie het is … En waarschijnlijk stonden er daardoor zoveel rimpels op m’n hoofd dat ze achteraf zei dat ik er slechter uitzag dan 500m voor de finish . Terwijl ik ren blijf ik nog even piekeren wie het geweest zou kunnen zijn … Ik kijk wel even wie er vandaag reageert op Facebook of WhatsApp, en anders stel ik morgen wel een paar mensen een domme vraag ;-). Op naar het 30 km punt.

KM 31: Het stuk naar het Kralingse Bos toe is eigenlijk wel een bijzonder mooi stuk. Niet qua achtergrond (toeristen zul je er niet tegenkomen), maar aan de andere kant van de weg zie je de lopers die het rondje bos al gehad hebben en bijna bij de finish zijn. En op de een of andere manier ga je toch kijken. Ze hebben dan een uurtje voorsprong of zo, dus zou toch kunnen dat je een bekende loper tegenkomt … En ja hoor, op het gezelligste stukje Crooswijk, de Crooswijkse straat loopt Sjonnie, oftewel Aloha John tijdens marathons. Gisteren nog gezellig mee gegeten en nu vanaf een afstandje natuurlijk duidelijk herkenbaar aan z’n blote bast, groene hawaiiaanse rokje en oranje krans in z’n haar. ‘SJOHNNIEEEEEE!!!’, ‘MARCOOOOOTHJEEE!!!’schreeuwen we naar elkaar. Lachûh!!!! En bij mezelf denk ik, een rondje Kralingse Bos achterstand? Dat valt best mee. ‘Volgend jaar pak ik hem!’ denk ik opportunistisch. Achteraf geeft hij juist aan dat ie medelijden met me had omdat ik nog dat hele rondje Kralingse Bos voor m’n kiezen moest krijgen hahaha.

Honderd meter achter John kom ik Mario, die ik vanmorgen even had ontmoet tijdens de Meet & Greet nog tegen. Ook hij heeft al een ruim rondje Kralingse Bos voorsprong. En ineens denk ik met een grote glimlach op m’n gezicht, wat ben ik toch langzaam in vergelijking met die ervaren gasten. Maar ik voel me nog altijd kiplekker dus laat dat bos maar komen. Ik ken iedere meter van het parcours, 4 weken geleden nog gelopen met Suzan, ook lid van de RMD groep, en zowel bij het kruispunt aan het begin als op het 37 km punt staan gegarandeerd bekenden, dus moet goedkomen.

KM 32: Op het kruispunt voor het Kralingse Bos staan m’n zussie en zwagert weer te wachten en te zwaaien. En even verderop staat Claudia weer. Flesje AA Iso Lemon in haar hand. Als een volleerde marathonloper strek ik mijn arm om in volle vaart (ahum … op 55% van de snelheid van de gemiddelde Keniaan) het flesje aan te pakken … Got it!!! … Nope … Er vliegt iets door de lucht en het had zich op dat moment in mijn hand moeten bevinden … De ‘Oooehs’ en ‘Ahhhhs’ klinken uit het publiek terwijl ik in s.l.o.w. m.o.t.i.o.n. eerst mijn flesje op de grond zie stuiteren en wonder boven wonder daarna in een rechte lijn over de grond zie rollen … Met ongekende flexibiliteit zak ik zonder veel vaart te verliezen door m’n knieën, raap het op en snel weer door. Yeah baby!!! Did you all see that!!! Gaat lekkerrrrrr. We duiken nu het donkere, beruchte bos in, de supporters verdwijnen en de lopers lopen alleen … Alleen met elkaar, loerend achter welke boom die man met de hamer zal staan. Het wordt gelijk een stuk rustiger op straat …

Erasmus600x600

Klik hier om door te gaan naar het verslag van km 33 t/m 41 …

Klik hier om terug te gaan naar het verslag van km 13 t/m 21 …