KM 0: Pre-Marathon Jitters

Zondag 12 april
Ze zeggen dat je van de Coolsingel moet genieten. Dat je de sfeer op de Coolsingel moet inademen en tot je moet nemen. Wat zal de dag van vandaag brengen na maanden van fysieke voorbereiding, een aangepast voedingspatroon en blessureleed? Je eerste marathon is iets speciaals, iets onwaarschijnlijks. Het is niet gewoon een dubbele halve marathon. Als je 16 km kunt lopen dan kun je op karakter ook wel een fatsoenlijke 21.1 km lopen. Voor de marathon gelden andere regels, een enkele uitzondering daargelaten. En wie de discussies op Facebook tussen de ‘nieuwkomers’ en de ervaren lopers, maar vooral ook tussen de nieuwkomers onderling heeft gevolgd in de weken voor dé grote dag, die weet wat voor bijzonder proces zich voltrekt in het leven van menig loper die eindelijk zijn of haar droom mag gaan waarmaken. En veelal is het meer dan alleen een sportieve prestatie. Het volbrengen van de marathon is vaak een metafoor voor het omgaan met de uitdagingen in het dagelijks leven, de bevestiging van een eerder ingezette reis, of de ultieme ode aan een dierbare. Dat is dus de marathon! En wat volgt is mijn persoonlijke verslag van het verloop van deze dag …

KM 0: Het is al nacht, 01:30 … Er was iets met lekker slapen voor een grote wedstrijd, maar dat lukt al de hele week niet om diverse redenen. Voor het slapen vandaag liep ik nog te kloten met de BibBits. Speldjes om je startnummer te bevestigen zijn passé. Om je mooie duurbetaalde shirt niet te slopen hebben ze nu zeer krachtige kleine magneetjes. Hartstikke fijn, maar als je zowel voor als achter op je shirt een nummer moet bevestigen (BibBitsen?) trekken die klotedingetjes elkaar natuurlijk aan als de neten, en da’s niet fijn. Nee, daar kan een mens zelfs compleet aggressief van worden. Geloof dat ik er 20 minuten mee heb zitten stoeien … grrrr. En oh ja, ik moest m’n zelfgemaakte sleeves nog even verder op maat maken. En er was nog iets … m’n Spotify playlist, ja … nog niet goed. Paar nummers eraf, een klein beetje aan de volgorde sleutelen. Nou ja, eigenlijk wilde ik als control freak de hele playlist afstemmen op het parcours en m’n verwachte gemoedstoestand en conditie, maar daar is geen tijd meer voor. Time to go to bed … en nog een uur of zo wakker liggen van de spanning …

6u40 De wekker gaat af. Slechts 4 uur geslapen maar ik moet het ermee doen. Ik rol uit bed, loop naar de keuken waar alles al klaar staat. Een bakje magere kwark, wat bosbessen, klein beetje speltkorrels erin, vleugje honing er over … twintig minuten later drie witte boterhammen met abrikozenjam. De vochtinname die ochtend bestaat uit een glas water met daarin opgelost mijn laatste magnesiumbruistablet, een glas cola waarvan de prik vannacht express vervlogen is, een glas Tony’s Chocolonely chocomel en later zeker nog twee glazen water.
In de twee uren die nog volgen wordt het weerbericht nog eens gecheckt, pak ik toch nog een halve proteïnereep, vliegt er nog een banaantje in en worden de laatste voorbereidingen getroffen. Facebook en WhatsApp heb ik al sinds zaterdagavond maar mondjesmaat gevolgd. Gek word je er bijna van, die stroom aan berichten o.a. op de forums. Nu echt ff geen tijd meer voor. Ik heb om 9u15 een Meet & Greet afgesproken met marathonlopers uit de ‘Ik Loop Hard’ (ILH) en de ‘Rotterdam Marathon Deelnemers 2015’-groep (RMD) op Facebook en ik kom gewoon té laat als ik niet oppas. En ik woon nota bene een kleine kilometer van de start. Waar een mens zich nog even druk over kan maken net voor de wedstrijd …

Om iets over negenen ren ik de deur uit. Bidon, iPhone en koptelefoon in het handje. Niet te snel, want stel je voor … onnodige energie verspilling vooraf. Aan het begin van de Bergweg zie ik al direct een aantal mensen staan waarvan het onmiskenbaar is wat ze gaan doen: 3 supporters en één wat oudere lopert stappen net naar buiten. Wat Rotterdamse humor volgt uiteraard direct in het voorbij gaan en de eerste lach van de dag hebben we al te pakken. Nog een paar stappen en dan loop ik op de Schiekade … 900 meter in een min of meer rechte lijn naar het Hofplein …
Vroeger liep ik hier nog wel eens als hobbyfotograaf of supporter onderweg naar de stad op marathondag. Je voelde de buzz al hangen omdat je wist dat iedereen die je op die desbetreffende zondagochtend zag, op weg was naar hetzelfde event. Jaloerse kriebels en kippenvel kreeg ik ervan. ‘Ik wil dit ook!!!’, dacht ik dan en meestal begon mijn ‘marathon’training in de week erna, maar ja, nooit kwam het er van. Blessures, gebrek aan discipline … It just didn’t happen … Maar vandaag, vandaag loop ik er zelf. A sharp dressed man (voor een hardloper dan ;-)), startnummer voor én achter (ja, het onderscheid tussen de marathonners en de kwart marathonners moge duidelijk zijn vandaag), klaar voor de strijd die komen gaat. In de afgelopen drie weken had ik er na m’n knieblessure af en toe een hard hoofd in, maar ik heb er alles aan gedaan om zo goed mogelijk aan de start te staan, en nu moet het maar gaan gebeuren. Ik heb iets aan mezelf te bewijzen en het is nu, het moet nu op deze dag, deze mooie zondagochtend op 12 april 2015, of voorlopig met lege handen en een leeg gevoel aan de zijlijn blijven staan. Dat laatste … is gewoon géén optie …

9u13 Ik ben op tijd op het Hofplein, en jeetje, wat is het toch al druk. Lekker hoor, al die nerveuze maar toch ook positief gespannen idioten op een kluitje. Een bont gezelschap zo in het heerlijke voorjaarszonnetje. Ook al heb je niets met hardlopen, hier moet je toch wel een kick van krijgen … There’s something in the air, you can’t miss it…
Op naar de ingang van de Holiday Inn Express, het verzamelpunt van de Meet & Greet. Als eerste, hoe kan het ook anders, zie ik Theo (wie (her)kent hem niet) daar staan. Een stevig hand en een hartelijke groet van de man die iedereen op ‘ILH’ natuurlijk kent en die tevens lid is van de RMD2015-groep. Ik ontmoet Mario, Richard, Cor en even later nog Tim en Kim. Een relatief klein groepje maar zo’n M&G vlak voor een wedstrijd moet natuurlijk maar net uitkomen. Leuk om in ieder geval net als bij de CPC weer een aantal mensen te ontmoeten die ik tot op heden enkel online een beetje heb leren kennen. We praten nog wat met elkaar tot ongeveer half tien en daarna gaat een ieder naar zijn eigen startvak. Ik geef m’n vriendin Claudia nog last minute instructies door waar we elkaar ‘moeten’ treffen onderweg. Zelfs een heel schema met doorkomsttijden voor haar en andere supporters uitgewerkt, dus dat moet goed komen. Last minute gekloot met die *&^*&% BibBits zorgt nog even voor lichte stress, maar het wordt opgelost. Het 1e isotone gelletje wordt aangebroken en we kunnen ons nu echt opmaken voor de wedstrijd …

Samen met Kim loop ik het startvak van wave 3 in. Onze golf wordt pas om 10u20 afgeschoten, dus we hebben nog wel wat tijd te doden. Hmmm, ik moet plassen … Ik denk dat ik moet plassen, zal ik ff? Nee, laat maar gaan, kan straks verderop richting de start ook nog wel. We kletsen wat, we stoeien nog wat met m’n iPhone en Runkeeper (nog bedankt Kim voor het helpen!) en dan is het bijna zover. Bijna tien uur. Lee Towers begin met You’ll Never Walk Alone, maar ik zie hem niet. Staat ie waarschijnlijk precies met z’n hoogwerker achter een boom vanuit ons perspectief. Bummer!!! En de lopers in ons vak … nou, echt luidkeels meegezongen wordt er niet. Beetje jammer. Sukkels, jullie verpesten mijn moment … Hey wacht, ja toch, er komt geluid uit de groep. Ze kennen gewoon niet het hele couplet uit hun hoofd. Nu nog ff wat meer volume please … Nee? Ok. Dan maar zelf wat harder mee schreeuwen … Een traantje? Nee, toch niet. Ben geen emo kip vandaag. Laten we gewoon maar aan de slag gaan … Om 10u klinkt het startschot voor de eerste wave … Vooraan ze zijn begonnen …

Groep1_600x450
Groepsfoto2
20150412_03

Klik hier om door te gaan naar het verslag van km 1 t/m 12 …