KM 13 t/m 21: Time to Say Goodbye?

KM 13: We lopen inmiddels al een tijdje op het oersaaie Havenspoorpad: een lang en smal stuk fietspad waar bijna geen supporters staan en ook helemaal niets te zien is. Indien geen wind dan super voor een snelle tijd van de toplopers, maar het waait wel enigszins en het is af en toe gewoon best frisjes. Die sleeves komen echt wel van pas nu.

Al geruime tijd hoor ik mensen langs de kant ene Tatjana aanmoedigen die achter ons loopt. Nou denken Nederlandse mannen bij het horen van die naam maar aan één persoon, maar die zal toch niet meelopen? Of zijn sportbh’s ook in die maat te verkrijgen??? Ik weersta de neiging om eventjes achterom te kijken, maar niet voor lang. De aanmoedigingen voor Tatjana blijven volgen dus ik moet ff subtiel spieken welke atletisch gevormde schoonheid ons achtervolgt. Ik draai me om en zie niets … Huh? … Oh verrek, ik moet omlaag kijken … Wat een klein vrouwke! Die moet toch minstens 100.000 stappen maken tijdens de marathon, het dubbele t.o.v. de meeste andere lopers. Zou ze dan ook 2x zoveel energie verbranden??? Maar het kleine stoomlocomotiefje loopt wel en ze loopt ons gewoon voorbij … Wtf??? Mr. Ego krijgt een knauw. We moeten wel in het spoor van deze geweldenaar blijven hoor, anders begin ik me toch echt zorgen te maken …

KM 15: Eindelijk ligt het Havenspoorpad achter ons en gaan we voor mijn gevoel op weg naar de finish (té optimistisch?). Het zuidelijkste deel van de route is voorbij. Kim heeft het een beetje moeilijk en merkt dat haar hartslag te hoog ligt. We lopen even iets rustiger in de hoop dat het mee zal vallen. Ze is een taaie, dus dat zal vast wel goedkomen. Slinge komt naderbij en daar zal haar familie aan de zijlijn staan. Dat zorgt hopelijk weer voor een nieuwe impuls. Als eerste ziet ze daar haar zus, en enkele tientallen meters verderop, wanneer we net aan de lus van Slinge zijn begonnen, staan haar ouders. Uiteraard wordt er geïnformeerd hoe het gaat. ‘Het gaat goed hoor!’, duimpjes omhoog. Inmiddels lopen we wel zo’n 9 minuten achter op het langzaamste schema wat ik in gedachten had …

KM 16: We pakken weer water en AA drink bij de verzorgingspost mee en terwijl de sportdrank over m’n gezicht kletst hobbelen we door. Waarom zitten er geen sponsjes in de bekertjes met AA??? Even later zijn we inmiddels op de Oldegaarde beland, het begin van de grote boog om het Zuiderpark, en daar staat de vriendin van Marlon weer. Zou Marlon dan weer achter ons lopen??? Ik durf er in het voorbij gaan geen grappige opmerking over te maken en hou me voor deze keer in …Ook omdat ik me haar naam nog steeds niet kan herinneren …

KM 17: Vrouwen … God of wie dan ook had ze toch uit moeten rusten met een grotere blaas. Kim verontschuldigd zich voor een 2e keer en ziet weer een plekkie waar meerdere lopers hun overtollig vocht op natuurlijke wijze kunnen lozen. Ik kan er alleen maar om glimlachen. Dit hoort er gewoon allemaal bij als je met z’n tweeën loopt en voor hetzelfde geldt moet ik straks ff de bosjes in duiken, you never know. De pitstop duurt deze keer wel wat langer en we liepen natuurlijk al achter op schema, maar mss helpt het wel om haar hartslag wat omlaag te krijgen. Inmiddels verwerk ik het restant van gelletje no. maar 4 achter de kiezen.

KM 18: We lopen op de Vaanweg en Kim geeft aan dat als ik m’n eigen tempo wil gaan lopen ik wel mag gaan. Ik twijfel want ik heb wel min of meer beloofd om grotendeels met haar samen te lopen. Tot de finish had ik inmiddels teruggebracht tot de 2e beklimming van de Erasmusbrug, maar voorzichtig opper ik inmiddels het halve marathonpunt. Vond het vervelend om haar achter te laten wetende dat ze het juist moeilijker zou gaan krijgen, maar aan de andere kant wist ik ook dat ik sneller kon en dat 4:30-4:45 nog wel haalbaar voor mij moest zijn, als ik natuurlijk niet ergens tussen km 32 en 41 in zou storten.

KM 19: Oeps! We lopen om Ahoy en niet om het Zuidplein! Foutje! Voor ons lopers geen probleem maar ik had tegen Claudia gezegd dat ze onder de loopbrug naar het Ikazia ziekenhuis moest gaan staan. Nou zal ze ongetwijfeld ter plekke door hebben gehad dat de marathon daar niet langs zou komen, maar waar zou ze dan wel gaan staan? Hé … voor Ahoy staat natuurlijk ook een loopbrug. Logisch om dan te verwachten dat ze daar is gaan staan??? Yessssss, flesje AA en een gelletje in haar hand. Top!! Dank u! Gaat goed en doorrrrrr …. Maar dan gebeurt er iets geks. Een supporter haalt ons in rent zo snel als ze kan voor ons uit. Huh? Wacht eens even .. da’s Claudia! Wat doet die nou??? Ik kijk achterom en zie haar rugzak langs de kant van de weg liggen. Boos omdat dit toch R’dam zuid is schreeuw ik dat ze terug moet lopen om die rugzak te pakken waar mijn vinger naar wijst. Niet dat ik de hardloopsupporters niet vertrouw, maar zoals gezegd … dit is zuid! Maar ze schreeuwt terug dat ze een foto wil maken en doet gewoon lekker haar ding . Kim en ik gaan iets rustiger lopen maar beginnen te lachen. We stellen het ons voor: op adem komen, telefoon ontgrendelen, de juiste app zoeken, app opstarten en weer wachten, scherpstellen … No way dat ze dat tijdig gaat redden toch? Mis!! Net als we voorbij komen drukt ze af. . Missie geslaagd, maar dat zagen we pas bij terugkomst 😉 Toppertje die Claudia, ze zou er nog een paar dagen spierpijn aan overhouden.

KM 20: Wanneer de lus om het Zuiderpark bijna is voltooid zien we Kim’s familie weer aan de kant van de weg staan. Ook zij schieten wat foto’s en het blijft gewoon leuk om onderweg steeds bekende gezichten te zien. Ook al staan ze daar specifiek voor hun dochter, ik tel ze ook mee als supporter, een ‘bekend’ gezicht wat je onderweg gewoon weer even die glimlach geeft om te laten zien dat het goed gaat, no matter how you feel …

Even later slaan we af naar rechts, richting het 20 km punt en een paar honderd meter ervoor worden we aangesproken door Piet Borst, ook van de RMD groep. Piet is verbaasd dat ie ons treft want één van zijn eerste opmerkingen is dat hij dacht dat wij veel sneller liepen. Tsja, we lopen inmiddels ruim 10 minuten achter op schema, maar kan niet alles opnoemen wat daartoe heeft geleid hahaha. Tijd tekort en Piet moet door. Later zie ik hem op de racevideo enkele tientallen meters voor ons als eerste over het 20 km punt rennen …

KM 21: We draaien de Groene Kruisweg op naar de drinkpost, en ik besluit hier afscheid te nemen van Kim, zo’n 500 meter verwijderd van het halve marathon punt. Het was echt wel lekker om samen te lopen, dit saaie stuk op zuid, maar ik ben inmiddels zo onrustig dat ik het niet langer vol kan houden. 4u30 wordt lastig, maar het kan misschien nog … We gaan het zien. Ik voel me nog hartstikke lekker en vol energie … Bye bikkel, zie je bij de eindstreep want ook jij gaat het halen meid!!!
Vlak voor het halve marathonpunt kom ik direct Piet weer tegen. Nu we wat meer tijd hebben kan er even lekker gekletst worden en we lopen ongeveer een halve kilometer samen op. Hij heeft in 2012 de marathon van New York gelopen en dit is zijn 2e marathon. Qua sfeer is Rotterdam natuurlijk niet te vergelijken met de gekte in New York, maar je moet het ermee doen Piet. Het is wel de mooiste van Nederland 😉

20150412_010

20150412_11
20150412_012

20K_Piet
20K
21.1KPiet2
21.1KPiet

Klik hier om door te gaan naar het verslag van km 22 t/m 32 …

Klik hier om terug te gaan naar het verslag van km 1 t/m 12 …