KM 33 t/m 41: Unchartered Territory

KM 33: Ongemerkt loop ik nu inmiddels langer en verder dan ik ooit eerder heb gedaan … Ik loop in het zwarte gat … Onbekend terrein … Daar waar je de man met de hamer tegen zult komen zegt iedereen. En de man met de hamer woont in het Kralingse Bos wat betreft de marathonlopers … de één heeft het over kilometer 32, de ander over km 35, weer anderen over 37. Maar zolang je nog kunt praten valt ie je niet lastig … denk ik .. Na een paar honderd meter passeer ik een dame die links van mij loopt en ineens hoor ik mijn naam. Ik kijk om en het is Rebecca van de RMD groep. Jeetje … weer een ‘bekende’. Het houdt maar niet op. We kletsen nog even wat voordat ik weer ietsjes harder ga lopen zolang het nog gaat, maar ik voel me nog steeds goed. Even verderop kom ik Haagse Harry met z’n rollator weer tegen. Eerder op de dag was dat bij het 6 km punt, nu zitten we rond de 33. Hij heeft net z’n karretje weer opgestart, of een pitstop gedaan, en ik besluit hem even te complimenteren met het stukje op TV Rijnmond en hem verder succes te wensen. Inmiddels loop ik na 33 km dus sneller dan een oude man van 70+ en zijn rollator … Je moet ook echt van alles aanpakken om jezelf te blijven motiveren nietwaar???

KM 35: Inmiddels is het meest noordelijke punt van de marathon gepasseerd en gaan we op weg naar het 35 km punt. M’n kapper zou er nog ergens kunnen staan en een stel vrienden, maar ik zie ze niet en ik voel nu toch dan eindelijk enige verzuring in m’n bovenbenen optreden. Mijn gedachten gaan terug naar mijn eerste CPC-loop, iets van 10 jaar geleden: op slechts een kilometer voor de finish volledig stil komen te staan vanwege totale verzuring. Fysiek geen stap meer kunnen zetten terwijl je hersenen signalen blijven sturen en niet begrijpen dat je benen er de brui aan hebben gegeven. Dat gaat mij nu echt niet nog een 2e keer overkomen!!! Ik heb goed gegeten en gedronken volgens mij, dus kan alleen nog maar aan de snelheid liggen dan. Dus ik schakel bewust even iets terug. Wandelen is geen optie en zou eerder averechts werken volgens mij, en ik wil gewoon doorlopen t/m de finish.

KM 36: Aangekomen bij de op één na laatste drinkpost denken een hoop lopers daar anders over. Ik kom voor m’n gevoel in een trechter terecht waar iedereen stilzwijgend besluit om ff stil te gaan staan om bij te komen terwijl ze water en AA tot zich nemen. Ik vloek en ik tier door het geluid van m’n koptelefoon heen, dans tussen al die op dat moment vooral irritant onattente lopers door op zoek naar een bekertje en dans er vervolgens weer van weg … Ik snap ze wel, ze zijn kapot, niet meer scherp, f.cking moe en ws ook wel teleurgesteld en diep in de put op dat moment. De man met de hamer heeft ze op hun knieën getikt en het is wachten op een nekschot … Of herpakken ze zich en pushen ze zichzelf nog even die laatste 6 kilometers door naar de finish waar die felbegeerde medaille ligt te wachten? Ik hoop dat jullie het redden, maar pleurt ff op naar de zijkant svp ipv andere lopers voor de voeten te lopen … Ja sorry, een paar seconden lang denk ik even niet zo sociaal. Petje af voor iedereen die de marathon loopt hoor, daar niet van 😉

De bocht aan het einde van de Boszoom komt in zicht. Zon, muziek, gezelligheid ten top, 2/3 van de het Kralingse Bos zit erop. Nog een kilometertje naar het 37 km punt waar een aantal mensen van de ‘Ik Loop Hard’-groep op zeker staat te wachten. Dat alleen al gaf me energie de afgelopen paar kilometer, ondanks dat het na de 35 een tandje lager moet. Vlak voor de bocht hoor ik echter weer mijn naam roepen. Het is Chantal, de dame die ik vanochtend na 2 km op de Erasmusbrug zag staan. Ze zwaait met een flesje water en vraagt of ik die wil hebben. Ik zwaai met mijn eigen flesje terug en schreeuw dat het wel goed zit. Ik heb nog. En weer even die boost door een bekend gezicht. Het werkt echt! Serieus!!

KM 37: Ik passeer de rotonde aan het begin van de Kralingse Plas en mijn ogen gaan op zoek … Staan ze links? Staan ze rechts? Wat hebben ze voor ons in petto? Vooraf zeiden we gekscherend ff knuffelen en een hapje eten. Pam had allerlei herstelhapjes (als het ff kon met choco) klaargemaakt en daar zouden we de finish dan wel mee halen. Maar in die laatste paar honderd meter dacht ik maar 2 dingen:
1) Ik ga echt niet stoppen want dan wordt (bijna) alles zo stijf als een plank, en
2) Ik loop op gel en water en AA … Pak ik nu iets anders dan sta ik straks mss wel te kotsen op de Coolsingel en daar heb ik ff geen zin in. Da’s niet wat je terug wilt zien op TV Rijnmond …
En ja hoor, op het afgesproken plekje zie ik de bekende gezichten. En als ik ze al niet gezien had, dan had ik ze wel gehoord. Een stelletje sirenes zijn het! (Ben zodanig afgeleid dat ik niet eens op het shirt let wat Patricia speciaal voor mij had aangetrokken.) Ik schreeuw gedachte één hun kant op, we zwaaien over en weer en ik ga weer door. Ik mis alleen nog Monique en Pernette. Staan ze misschien verderop? Ik speur nog een kilometer de toeschouwers af maar zie verder niemand die ik ken. Kennelijk heb ik in de bocht naar Crooswijk nog wel vriendin, zus en zwager gezien en toegesproken, maar daar kan ik me achteraf niks meer van herinneren (???). Nog maar een krap half uurtje voor de boeg. Ga ik het nog redden om binnen de 4u30 binnen te zijn???

KM 40: Het stuk vanaf de Kralingse Plas naar het 40 km punt gaat snel. Het weggedeelte voor de lopers is smal en ik voel met enigszins als een wielrenner die de meute in duikt tijdens de Tour de France. Maar het is wel supergaaf. Je hebt nu ook écht het gevoel dat je terug loopt naar de plek waar het allemaal begon vanmorgen op de Coolsingel en het is nog altijd gezellig daar in Crooswijk. Ik probeer me te richten op andere lopers voor mij om me vooruit te trekken. Een wapperende paardenstaart voor m’n neus doet wonderen … het meisje loopt echter te snel voor mij … nog wel in ieder geval … weer een klein deukje in m’n ego …Snel focussen op iets anders …

KM 41: Het 40 km punt voorbij … Ik kijk naar de klok en denk dat ik nog maar iets van 11 minuten heb voor die laatste 2,2 kilometer om nog net binnen de geplande tijd binnen te zijn … Voor zover het er nog in zit toch maar weer extra gas op die lollie geven. Ik weet namelijk niet precies wanneer ik nou over de startstreep ben gekomen. Een minuut na de officiële starttijd van wave 3? Anderhalve minuut? … Ik neem nog een slok uit m’n flesje en smijt hem aan de kant. Een laatste bekertje bij de waterpost en ook die vindt snel het asfalt. Gaan! Rammen! Doordouwen! Go! Go! Go!!!

20150412_020x
20150412_021_540h
37K
20150412_70_600x338

Klik hier om door te gaan naar het verslag van de laatste kilometer …

Klik hier om terug te gaan naar het verslag van km 21 t/m 32 …